Een geopende boekhandel
0

Alle genres


Onze laatste recensies


De boekhandel van Algiers -- (Literatuur)
Een lezend mens telt voor twee

Het prachtige verhaal achter de eerste uitgever van Camus en oprichter van een bijzondere boekhandel in Algiers (Nos Richesses): Edmund Charlot. Een man van grote literaire betekenis voor het Algerijnse en Franse boekenlandschap. Door de schrijfster mooi verweven met cultureel-historische achtergrond van de onafhankelijkheid van Algerije. Motto van het Charlot: een lezend mens telt voor twee. Daar kunnen wij het alleen maar mee eens zijn.

editor

Door Wouter Roelants sinds 28 dagen

Oh William! -- (Literatuur)
Vragen durven stellen

Er is een reis, er is een familiegeheim, een man wordt verlaten door zijn echtgenote. Lucy Barton, schrijfster in New York en ex-echtgenote van de William uit de titel, vertelt ons erover. Wat er gebeurt doet ertoe, maar wat er vooral toe doet is de zoekende blik van Lucy, die steeds opnieuw vragen durft te stellen, en daar - gelukkig - vaker niet dan wel antwoord op heeft.

editor

Door Mira Tax sinds 1 maanden en 18 dagen

A passage north -- (Literatuur)
Een meester in reflectie

Hoofdpersonage Krishan, reizend van hoofdstad Colombo naar het noorden van Sri Lanka is een meester in reflectie. Hij observeert en overpeinst, zoekt zich een weg door het leven en de lezer mag mee. Terecht op de shortlist van de Booker Prize 2021.

editor

Door Mira Tax sinds 1 maanden en 18 dagen

Raam, sleutel -- (Literatuur)
Mensen van de straat

Ja, het bestaat dus, een boek dat een literair spel is en tegelijkertijd handelt over mensen die je op straat tegen kan komen. Weloverwogen, subtiel en met een prettig gekantelde blik op de werkelijkheid.

editor

Door Mira Tax sinds 1 maanden en 18 dagen

Laten we vader eruit gooien -- (Literatuur)
Levenslust en humor

Een alleen al vanwege de titel onweerstaanbare verzameling verhalen van een welhaast vergeten schrijfster. Lees een willekeurige eerste zin van een van deze verhalen vol levenslust en humor en merk: stoppen gaat niet.

editor

Door Mira Tax sinds 1 maanden en 18 dagen

Een opsomming van tekortkomingen -- (Literatuur)
Weinig, maar de juiste woorden

Weinig woorden, maar precies de goede woorden, gebruikt Ine Boermans om haar verhaal te vertellen. Een opsomming van tekortkomingen is zo raak geschreven dat je de woorden bijna van de pagina wil oplepelen, zo mooi. In korte hoofdstukjes waarin gesprekken met een therapeut worden afgewisseld met brieven aan een overleden moeder en verhalende stukken over een jong meisje dat dan weer bij moeder, dan weer bij vader woont, doet de schrijfster haar verhaal uit de doeken. Een wat ongewone jeugd heeft Lot, met een narcistische vader die haar in huis haalt maar haar daar eigenlijk niet wil hebben. Dit debuut is vooral ongelooflijk geestig. Een kassière adviseert: ’Ik raad je aan om de spruitjes weg te gooien en de wijn rechtstreeks in je mond en niet in de kaasfondue te gieten. Dat is zonde.’ De therapeut, die er overigens bijzondere gesprekstechnieken op nahoudt, stelt vrij snel na hun eerste afspraak vast dat Lot veel empathie heeft, ‘maar ook weer niet zoveel dat je denkt: wow dat is echt veel.’ Geestig dus, dit boek, en tegelijkertijd een mooi, lief klein eerbetoon van een ‘lievelingsdochter’ aan een moeder.

editor

Door Mira Tax sinds 1 maanden en 25 dagen

Strijd en metamorfose van een vrouw -- (Literatuur)
Een spiegelbeeld met net wat minder glans

Waar Édouard Louis eerder zijn gecompliceerde relatie met zijn vader beschreef (absolute leestip: Ze hebben mijn vader vermoord), is nu de relatie met zijn moeder aan de beurt. In "Strijd en metamorfose van een vrouw" spreekt Louis teder over zijn moeder, met een zachte weemoed die van de pagina's spat. Het is het literaire spiegelbeeld van het boek over zijn vader, hoewel toon en karakter aanzienlijk verschillen. Kenmerkend aan Édouard Louis (geboren als Eddy Belleguele) is zijn getekende jeugd, opgroeiend in armoede en met weinig zorg c.q. liefde van vader en moeder. Hij weet zich hieraan te onttrekken en ontpopt zich tot begenadigd schrijver en transformeert tot ster in literair Parijs. Met afstand weet hij nu terug te kijken op zijn jeugd en dit om te zetten in geschreven woord, waarbij in onderhavig boek de relatie met en het leven van zijn moeder in de schijnwerpers staat. In "Ze hebben mijn vader vermoord" wist Édouard Louis mij te overdonderen door de kracht en de woede die in het boek verpakt zaten, een politieke aanklacht tegen de Franse staat. Maar bij zijn laatste boek mist Louis dat laatste beetje extra wat "Ze hebben mijn vader vermoord" zo bijzonder maakte. Wel overeind blijft zijn indrukwekkende schrijfstijl, welke wellicht nog verfijnder is dan in zijn eerdere boeken. Dit maakt dat het nog steeds een aanrader is - en niet alleen voor Eddy Belleguele-adepten - maar niet de absolute topper zoals ik van dit boek had gehoopt. Het geeft je een tik, maar niet de genadeklap.

editor

Door Julius Roelants sinds 1 maanden en 25 dagen

Beautiful World, Where Are You -- (Literatuur)
Millennial-problematiek in schurend proza

Geen auteur die het gevoel van de Millennial weet te vangen als Sally Rooney; the voice of a new generation. Als hoop in bange literaire dagen wist zij met studenten Marianne en Connell in haar boek Normale mensen vele (jonge) lezers aan zich te binden. Ook ik was verkocht. Na het succesverhaal blijft altijd de vraag hoe dit voort te zetten. Vanaf de eerste pagina van Prachtige wereld, waar ben je stap je echter gelijk weer eenzelfde wereld binnen. Het schuurt, het is stroef, het is ongemakkelijk. Bij het lezen kan je een grimas trekken, maar tegelijk blijft het ook aantrekken. Het gevoel van Normale mensen is terug. Ditmaal niet twee studenten in de hoofdrol, maar vier eindtwintigers. Ook de Millennial-generatie wordt immers een jaartje ouder. Centraal in het boek staat de relatie tussen twee vriendinnen, Alice & Eileen, alsook hun eigen relatie met respectievelijk Felix & Simon. Hoewel de twee beste vriendinnen zijn, gaat de correspondentie tussen hen voornamelijk via email. Bij elkaar op bezoek gaan lijkt niet mogelijk, wat doet denken wat de kracht is van deze vriendschap. In de mails wordt hoog gezweept over de problemen van de wereld, waarbij hun persoonlijke (relatie)problemen slechts tussen neus en lippen door ook worden besproken. Tussen de brieven door (of juist precies andersom) worden de levens van Alice en Eileen afwisselend vanuit hun eigen perspectief belicht. Deze afwisseling houdt de vaart in de roman, ook omdat het aan elkaar schrijven van brieven het geheel tot een omkaderd verhaal maakt. De kenmerkende onmacht om emoties te tonen en relaties in stand te houden, komt sterk naar voren in deze brieven, alsook in de sterke dialogen van het boek. Waar de personages wel goed in lijken te zijn - klagen hoe de wereld teloor gaat door klimaatverandering, politiek, etc. - zorgt voor een mooie karikatuur van de Millennial: grootse woorden, maar al met al vrij weinig actie. Het is immers makkelijk ethische bezwaren op te roepen die jouzelf niet beïnvloeden, om anderen de les te lezen. Daarmee lijkt Rooney een spiegel te willen voorhouden aan haar (en mijn) generatie. Een spiegel die wellicht ook broodnodig is. Tegelijk is het gevaarlijk aantrekkelijk om in Alice een beeld van Rooney zelf te zien: succesvol schrijfster, vergelijkbare leeftijd, grootse woorden, moeite met emotie. Halverwege schreef ik dan ook op “glimpen van Rooney(?)”. Aan het eind van de roman word ik hier hard voor afgestraft, wat mij weer in vertwijfeling achterlaat. Zien wij hier een beeld van Rooney zelf, of alleen een karikatuur van ons beeld van haar? Al deze mooie en interessante weerspiegelingen nemen echter niet weg dat de roman in de tweede helft minder weet te schuren en minder weet te verrassen. Hoewel het goed blijft weglezen en zeker vermaakt, verliest het een deel van de glans die haar schrijverschap zo indrukwekkend maakt. Het neemt niet weg dat ik met name het eerste deel hoog aansla en ik alweer moet uitkijken naar een nieuwe Rooney. Hopelijk wederom in vertaling van Gerda Baardman en Jan de Nijs; geen onnodige anglicismen, maar wel de vlotte taal behouden, zeer sterk.

editor

Door Julius Roelants sinds 1 maanden en 25 dagen

Shutdown -- (Economie)
Alleen voor echte nerds

Adam Tooze is terug. De economisch historicus maakte enkele jaren geleden furore met Gecrasht, zijn boek over de financiële crisis van 2008 en de nasleep daarvan. In Shutdown pakt hij de draad weer op in 2020. Veel thema’s zullen de lezers van Gecrasht bekend voorkomen: de opkomst van China, de politieke ruzies in Europa, de totale verlamming van het Amerikaanse Congres. Maar Shutdown zou er nooit zijn gekomen zonder de ziekte die 2020 domineerde: corona. Een pandemie werd allang voorspeld. In de afgelopen decennia leidden uitbraken van SARS, vogelgriep en Mexicaanse griep tot relatief weinig slachtoffers, maar het was slechts een kwestie van tijd voor een dodelijkere ziekte op zou duiken. In 2020 was het zover. Tooze beschrijft hoe Beijing ook voor Chinese begrippen hard ingreep, terwijl de westerse regeringen in februari de situatie totaal onderschatten. Tegen maart besloot een groot deel van de wereld tot een lockdown, en was 95% van alle economieën in een ongekend snelle krimp gestort. Op de financiële markten brak natuurlijk de pleuris uit. In onzekere tijden, en zeker in economisch zwaar weer, zou je een vlucht naar veilige activa als staatsobligaties verwachten. In maart was ook dat te onveilig. Investeerders wilden maar één ding: cash. De ramp in wording was dus dat de berg overheidsschuld die altijd als een veilige investering werden gezien snel minder waard zou worden. Niet dat dat meteen een probleem zou zijn voor de balansen van financiële instellingen: die stonden er in 2020 een stuk beter voor dan 2008. De kapitaalbuffers van banken zijn het afgelopen decennium gestaag opgehoogd. Een groter probleem van de dalende vraag naar staatsobligaties was dat de liquiditeit van het hele financiële systeem hiermee op het spel kwam te staan. Als je je obligatiespaarpotje niet meer kan omzetten in geld, heb je ook geen geld om andere activa te kopen. Zo dreigde het opdrogen van de markt voor staatsobligaties het hele systeem omver te trekken. Zover is het niet gekomen omdat centrale banken als de Federal Reserve en de ECB meteen zwaar geschut inzetten. De wapens die ze sinds 2008 hadden ontwikkeld werden weer van stal gehaald. Met massale aankopen van overheidsschuld werden de financiële markten gestabiliseerd, en al snel begonnen die zich te herstellen. Terwijl de reële economie verlamd was door de lockdowns groeiden de op de aandelenmarkten belegde vermogens ongestoord door. Tooze wijst er dan ook op dat deze reddingoperatie uiteindelijk vooral een relatief kleine groep rijken heeft geholpen. Hij uit ook andere kritiek op het systeem dat hij beschrijft. Zo heeft hij, zelf woonachtig in New York, met voelbare frustratie de laatste maanden van het tijdperk-Trump meegemaakt. De trage aanpak van de klimaatcrisis kan ook op hoon rekenen, net als de bijdrage van – bijvoorbeeld – de Nederlandse regering aan het debat over het Europese coronanoodfonds. Dat zou je subjectieve geschiedschrijving kunnen noemen, maar het heeft een reden. Tooze lijkt zich vooral op te winden over politici die de ernst van een situatie niet inzien, en die negeren wat er nodig is om het op te lossen. Op één punt is Tooze overigens vrij terughoudend in zijn oordeel: de juridische status van de ECB. Volgens de Europese verdragen mag de ECB de overheden van eurolanden niet direct financieren. Een groep conservatieve Duitsers had een paar jaar terug opgemerkt dat het kopen van staatsobligaties effectief op hetzelfde neerkomt, en vond dat dit beleid dus strijdig was met het Europese Werkingsverdrag. In mei 2020 vroeg het Duitse constitutioneel hof de ECB om opheldering. Ook al was het geen directe uitdaging van het opkoopprogramma, de vraag kwam toch op een ongelukkig moment. De ECB weigerde de vraag simpelweg te beantwoorden: ze vond dat ze geen verantwoording aan het Duitse constitutioneel hof schuldig was. Maar het is wel een vraag die een antwoord verdient. Natuurlijk hield de ECB publiekelijk vol dat het haar puur om het ondersteunen van de obligatiemarkten te doen was, niet om geld in de Italiaanse schatkist te pompen. Maar wie Tooze’s boek leest kan niet ontsnappen aan het idee dat die verklaring op enig moment stopt waar te zijn. De obligatiemarkten waren na een paar weken wel gekalmeerd – hoe lang moet het opkopen dan nog doorgaan? Wanneer wordt het drukken van de rentes op staatsleningen het eigenlijke doel van het opkoopprogramma? En zelfs als dat verstandig beleid is, zou dat dan niet moeten zijn toegestaan binnen het Europees Verdrag? Is monetair beleid dus eigenlijk politiek van aard, en zo ja, hoeveel verantwoording moet de ECB dan afleggen, en aan wie? Tooze roept de vragen op, maar beantwoordt ze niet. Of althans, niet expliciet; soms is het al een statement om de vraag te stellen. Niet alleen het rijke westen wordt besproken. Opkomende economieën hebben de laatste jaren geleerd het spel van de globalisering te spelen. Tooze wijst erop dat deze landen indien mogelijk staatsleningen in buitenlandse valuta, ...

editor

Door Riley Badenbroek sinds 1 maanden en 25 dagen

Willem die Madoc maakte -- (Literatuur)
Een prachtige ridderroman

Kort geleden verscheen er, wat je kunt noemen, een ridderroman, in de vorm van een soort raamvertelling. De schrijver in en van het verhaal voelt zich te kort gedaan door zijn werkgever, want er is hem een hoogleraarschap door de neus geboord. Dus besluit hij een roman te schrijven met als hoofdpersoon een miskende getalenteerde middeleeuwer, die zich schrap zet en alle tegenslagen overwint. De roman speelt zich af eind twaalfde begin dertiende eeuw en voornamelijk in België, in Vlaanderen, in de buurt van Brugge waar een groot klooster staat, Abdij St. Odulfus. In 1196 vergaat er een schip voor de Vlaamse kust, alle opvarenden verdrinken, behalve een driejarig jongetje dat zich vastklampt aan een bruinvis en door een dorpeling op het strand wordt getrokken. Dat jongetje wordt opgenomen in het klooster, verzorgd en opgevoed. Hij kan nog niet praten, zijn afkomst is onbekend, maar hij heeft de kleding en de uitstraling van een telg van een aanzienlijke familie. En dit jongetje, hij krijgt de naam Beda, wordt de centrale figuur in het adembenemende verhaal dat volgt. Beda krijgt een uitstekende opleiding in het scriptorium bij pater Arnulfus, wordt kopiïst, maar ontdekt ook dat er in het klooster een zelfkweller en kinderverkrachter rondloopt, namelijk pater Elmus. Deze pater, en het feit dat hij zelf niet tot het christelijk geloof kan komen bepalen zijn leven en dus het dramatische verloop van de roman. Het ligt niet in mijn bedoeling dit verloop precies uit de doeken te doen, dat genoegen is aan de lezer. Ik kan alleen zeggen dat ik er zelf enorm van genoten heb, van het Diets waarmee het verhaal is doorspekt, van de talenten van Beda, alias Madoc, alias Willem, van de maatschappelijke ontwikkelingen die hij op gang brengt, van de vrouwen met wie hij het bed deelt, van zijn strenge principes, en uiteindelijk van het slot van het verhaal. En van de manier waarop de schrijver met zijn kat op schoot zijn veelbelovende plannen voor erkenning van zijn talenten uit de doeken doet. Ik wens u heel veel genoegen met dit boek dat bovendien prachtig is uitgegeven.

editor

Door Riet de Jong sinds 1 maanden en 25 dagen