Recensies

  1. Recensie Heidi Koren | Pelgrim langs Tinker Creek

    Recensie Heidi Koren | Pelgrim langs Tinker Creek

    Inmiddels ben ik al meer dan een half jaar weg bij Roelants. Ik kom er nog regelmatig. Nóg fijner is het nu om tussen de boeken te struinen. Omdat ik zelf de CB-dozen niet meer uitpak en me dus kan laten verrassen door wat er allemaal ligt. Ik bemoei me ook graag nog even met de winkel, een klein beetje dan. Schuif een stapeltje recht als Wouter niet kijkt of geef terloops commentaar. (heb je er hier maar twéé van besteld?) Nog steeds ben ik erg gevoelig voor de vormgeving van een boek. Zo werd ik onlangs echt getrokken naar Pelgrim langs Tinker Creek van Annie Dillard. Echt een heel mooi boek onlangs vertaald en uitgegeven door Atlas Contact. Begin jaren zeventig woont Annie een jaar lang in een vallei aan de Tinker Creek. Ze schrijft op poëtische maar ook erg informatieve wijze over wat haar gedurende het jaar bezig houdt. Hoe de seizoenen elkaar afwisselen en hoe de natuur niet alleen bijzonder schoon is, maar ook gruwelijk. Met haarfijne precisie vertelt ze bijvoorbeeld hoe de bidsprinkhaan zijn maaltje omklemt en verorbert. Ze legt subtiele verbanden tussen de wereld waarin we allemaal leven en die die ze daar in het klein onder ogen krijgt: de bidsprinkhaan, de kevers, de vissen. Pelgrim langs Tinker Creek is mooi uitgegeven, gebonden en op voorraad bij Roelants. Ik kan het weten. Ik kom er net vandaan!

    Heidi

    Lees meer »
  2. Recensie Riet de Jong | Wilfried Uitterhoeve - De zaak Oldenbarnevelt

    Recensie Riet de Jong | Wilfried Uitterhoeve - De zaak Oldenbarnevelt

    Wilfried Uitterhoeve

    DE ZAAK OLDENBARNEVELT, VAL, PROCES EN EXECUTIE

    Op donderdag 17 januari werd in Wouters Winkel het nieuwste boek van Wilfried Uitterhoeve gepresenteerd. Deze jurist/historicus heeft een gedegen maar uiterst boeiend boek geschreven over een icoon uit onze vaderlandse geschiedenis. Het boek ziet er uitdagend mooi uit, prachtig papier, ligt fijn in je handen. Het wekt het verlangen er onmiddellijk in te beginnen. En zo geschiedde het.

    Het leven van Oldenbarnevelt kende vele facetten, ook de tijd waarin hij leefde en werkte was niet eenvoudig. Hij werd geboren in 1547, dus kort voor het begin van de 80-jarige oorlog, 1568 – 1648 en zijn volwassen leven speelde zich dus af in een roerige tijd.

    De auteur geeft in de eerste twee hoofdstukken een overzicht van zijn leven en van de maatschappelijke ontwikkelingen tot hij als advocaat een rol begon te spelen in de politiek en het bestuur van het land. Deze tijd ligt ver achter ons, maar de afbeeldingen van personen en gebouwen op bijna elke linker pagina, geven de lezer  een verhelderende illustratie van de tekst. De personen die een belangrijke rol speelden in de geschiedenis en het leven van Oldenbarnevelt komen hierdoor tot leven.

    Vanaf hoofdstuk 3 wordt de lezer in de politieke verwikkelingen gedompeld. Mijn eerste indruk was dat er in wezen maar heel weinig veranderd is in de loop van de geschiedenis: de belangrijkste drijfveren waren toen macht en godsdienst, en ook op de dag van vandaag spelen die twee facetten, naast geld natuurlijk, een belangrijke rol. Daarbij komt dat het protestantisme veel verschillende opvattingen kent die vaak met elkaar in de clinch liggen. Predestinatie was een geschilpunt, en de remonstranten en contraremonstranten, daarbij de rekkelijken verschilden van mening. Vaak gebeurde het ook dat twee hoogleraren theologie van dezelfde universiteit er verschillende meningen op na hielden en daarover uitvoerig discussieerden.

    Ook de politiek maakte gebruik van deze verschillen: de politieke tegenhanger van Oldenbarnevelt was Maurits. De relatie tussen deze twee zwaargewichten wordt uitvoerig uiteengezet. Was Maurits uit op meer macht? En hoe reageerde Oldenbarnevelt daarop? Was er sprake van landverraad? Hoogverraad?

    Uiteindelijk leidde dat tot een rechtszaak. Een ongewone gang van zaken voor een Nederlandse lezer van vandaag. Natuurlijk zijn we allemaal op de hoogte van het vonnis, maar hoe het werd uitgevoerd en wat er mee samenging maken dit stuk geschiedenis tot een heel bijzondere leeservaring.

    Ook andere bekende Nederlanders komen zijdelings in de belangstelling, zoals Hugo de Groot, en natuurlijk de dichter Vondel die een hartstochtelijk aanhanger was van Oldenbarnevelt en het prachtige gedicht ‘Het stoksken van Oldenbarnevelt’ schreef.

    Mocht de lezer niet alles duidelijk zijn geworden, dan is daar het laatste hoofdstuk  ‘Enkele nabeschouwingen’ waarin de auteur op een verhelderende manier vaag- en onzekerheden oplost.

    Een interessante studie van een precaire tijd, naast veel leesplezier voor de geïnteresseerde lezer.

     

    Riet de Jong-Goossens

    Nijmegen, 29-01-2019  

    Lees meer »
  3. Recensie Boontjes 1971 door NBD Biblion

    Recensie Boontjes 1971 door  NBD Biblion

    Boontjes 1971 van Louis Paul Boon is onlangs op aanschafinformatie aangeboden aan de openbare bibliotheken. Hieronder vindt u de recensietekst, zoals die door NBD Biblion is gepubliceerd.

    Boontjes / Louis Paul Boon. - Nijmegen: Roelants [v/h de Oude Mol] ; Utrecht : Stichting Isengrimus, [2018]. - 398 pagina's ; 23 cm.

    Louis Paul Boon (1912-1978) wilde zijn lezers 'elke dag een glimlach schenken'. Hij deed dat in zijn columns voor het Vlaamse socialistische dagblad Vooruit. De 'Boontjes' uit 1971 zijn gebundeld in deze uitgave - een vervolg op Boontjes uit eerdere jaren. Boon schrijft vooral over zijn dagelijkse beslommeringen, over koken en eten (hij was met een Vlaams kookboek bezig) en vooral over zijn dan tweejarige kleinzoon David, met wie hij onder meer regelmatig naar de Fabeltjeskrant kijkt. Die stukjes kwamen later terecht in het boek 'Davids jonge dagen'. Een enkele keer gaat het over zijn schrijverschap en dan met name over zijn nominatie voor de Nobelprijs voor de Literatuur - niet over de roman 'Pieter Daens' waar hij dan aan werkt.

    Vrijwel nergens verwijst Boon naar de grote wereldgebeurtenissen, die wel in het verhelderende nawoord worden beschreven, waarin de Boontjes worden geduid. Omdat hij over gewone dingen schrijft, het dagelijkse gesappel, houden de stukjes hun waarde. Ze geven een speels inkijkje in het leven van 1971 en dat in zijn nog immer prachtige en speelse taalgebruik. Voorzien van uitgebreide eindnoten achter iedere column met onder meer vertalingen van Vlaamse uitdrukkingen.

    Recensent: J. van Bree

    Lees meer »
  4. Recensie door Elsbeth Rooker: Fiona Mozley | Elmet

    Recensie door Elsbeth Rooker: Fiona Mozley | Elmet

    Elmet

    De titel van deze voor de Booker-prijs genomineerde debuutroman deed mij denken aan de gedichtenbundel Remains of Elmet van Ted Hughes. Beide gaan over Yorkshire en waar Hughes in zijn gedichten de lezer meeneemt naar de uitgestrekte heide van zijn jeugd, speelt dit boek zich af in de bossen van West-Yorkshire. Beide titels verwijzen naar Elmet, het laatste, onafhankelijke koninkrijk van de Britten uit de vijfde en zesde eeuw. In het boek zijn dan ook tal van mythische verwijzingen te vinden naar deze periode. Toch gaat dit boek naar mijn idee in de eerste plaats over armoede, over mensen die niet de juiste kennis hebben of niet over de juiste connecties beschikken, die zich een vreemde voelen in de wereld en zich daarom terugtrekken. En daarmee plaatst Fiona Mosley Elmet in het Engeland van nu.

    Het verhaal wordt verteld door de ogen van de zachtaardige, dertienjarige Daniel die met zijn vader, de voormalige “bare knuckle” bokser John, en zus Cathy in een huis in het bos woont dat door de vader zelf is gebouwd op grond die niet van hem is. Dit leidt onherroepelijk tot een conflict met de eigenaar van de grond, waarna het verhaal een gruwelijke wending krijgt. De schrijfster is er in geslaagd een sterke atmosfeer te scheppen, waarin het gaat over rechtvaardigheid, bezit, onderdrukking en gelijkheid. Het is vooral ook een heel Engels boek dat de tegenstellingen in de Engelse samenleving combineert met een (irreëel) verlangen naar het verleden. Een mooi en lezenswaardig debuut, met misschien een ietwat wat gedragen stijl, maar die past zeker wel bij het thema. En, lees het in het Engels, anders gaat het Yorkshire dialect helemaal verloren.

    Elsbeth Rooker

    Egyptologist and historian of ancient near eastern religions

    Lees meer »
  5. Recensie door Elsbeth Rooker: Lynn Truss | Cat out of Hell en The Lunar Cats

    Recensie door Elsbeth Rooker: Lynn Truss | Cat out of Hell en The Lunar Cats

    Cat out of Hell en The Lunar Cats 

    Ben je op zoek naar een leuk boek voor de vakantie, dan is misschien Cat out of Hell en het vervolg Lunar Cats een idee. Deze twee boekjes, over kwaadsprekende katten, zijn een welkome afwisseling op de zoetsappige verhaaltjes over lieve katjes die het leven redden van de aan lager wal geraakte medemens. Lynn Truss, vooral bekend van Eats, Shoots & Leaves: The Zero Tolerance Approach to Punctuation (ook erg leuk) werd door twee zwerfkatten geïnspireerd tot het schrijven van deze twee (min of meer) gothic detectives. Al is het plot zelf niet erg bijzonder, maakt vooral de satirische toon en het enorme tempo de boekjes tot een heerlijk ontspannen leesavontuur. De verhalen worden verteld door Alec, een bibliothecaris uit Cambridge, die na de plotselinge dood van zijn vrouw Mary in een web van merkwaardig gebeurtenissen rond twee sprekende katten terechtkomt. Mij deed Cat out of hell aan Saki denken, met zijn satirische verhalen over de Engelse samenleving uit het begin van de twintigste eeuw. Ook Saki schrijft over een sprekende kat, Tobermory, die helemaal niet aardig is en allerlei gênante geheimen onthult . Ook Saki is trouwens prima vakantielectuur.

    Overigens, voor de liefhebbers: er is ook weer een Poezenkrant uit.

    Elsbeth Rooker

    Egyptologist and historian of ancient near eastern religions

    Lees meer »
  6. Kazuo Ishiguro | Laat me nooit alleen

    Kazuo Ishiguro | Laat me nooit alleen

    KAZUO ISHIGURO

     

     

    LAAT ME NOOIT ALLEEN

     

    Vreemd, dat de pers zo zuinig was met berichten over Kazuo Ishiguro, de Nobelprijswinnaar van dit jaar. Deze man is toch geen alledaagse schrijver en verschillende van zijn romans zijn  ook verfilmd. Velen van u hebben waarschijnlijk de prachtige film Remains of the day gezien.  Hoewel Ishiguro van Japanse afkomst is, woont hij al vanaf zijn vijfde in Engeland en is dus  volledig Brits opgevoed. En toch.

    Heel toevallig kregen we wel veel nieuws over de gekloonde aapjes, twee kleine ontroerende makaken. Ze spelen vrolijk in hun kooi en hebben er geen vermoeden van wat hen te wachten staat. De wrede mens is de messen al aan het slijpen. Deze beide feiten deden mij sterk denken aan een ongewoon en prachtig boek van Ishiguro: Laat me nooit alleen.

    De roman gaat namelijk over klonen, en niet van dieren, maar van mensen. En over vanzelfsprekende orgaandonaties. Ondanks de Britse achtergrond van de schrijver heeft het verhaal toch sterke overeenkomsten met de Japanse cultuur, namelijk met de prentkunst.

    Neem een oude Japanse pornografische prent: hoewel de afgebeelde mensen de gekste toeren uithalen om zoveel mogelijk bevrediging uit hun handelingen en houding te halen, blijven hun gezichten onaangedaan. Alsof ze er niet zelf bij betrokken zijn. Waardoor het soms ook moeilijk is de tekeningen als pornografie te beschouwen.

    Een dergelijk verschijnsel doet zich ook voor in Laat me nooit alleen. In het verhaal, dat zich afspeelt in een kwalitatief uitstekende kostschool, wonen en studeren een aantal kinderen onder leiding van leerkrachten. Ouders zijn niet aan de orde. Er wordt gespeeld, geleerd, gelachen en gediscussieerd. En op een gegeven moment wordt het duidelijk dat deze kinderen gekloond zijn. En voorbestemd om hun organen te doneren.

    Het zou niet verstandig zijn om het hele verhaal hier uit de doeken te doen, want ik hoop zo dat u het gaat lezen. Het is zo mooi, zo ontroerend, zo onbegrijpelijk en zo vreselijk en het doet de lezer nadenken over klonen en over de mogelijkheden daarvan die ongetwijfeld dichterbij komen.

    Reden om vurig te hopen dat de Eerste Kamer instemt met Pia Dijkstra’s wetsontwerp!

     

    Riet de Jong-Goossens 

    Lees meer »
  7. Lees en huiver: Homo Deus van Yuval Noah Harari

    Lees en huiver: Homo Deus van Yuval Noah Harari

    ‘Een kleine geschiedenis van de toekomst’ is de verrassende ondertitel van Harari’s tweede boek, waarin hij schrijft over de geschiedenis zoals we die kennen en daarna zoals ons die wellicht te wachten staat. ‘Ons’? Maar bestaat de mensheid dan nog wel? En is deze titel niet een contradictio in terminis? Want kan de toekomst wel een geschiedenis hebben? Kunnen we schrijven en vertellen in de voltooid toekomende tijd? 'Homo Deus' is een helder geschreven boek, maar tegelijkertijd is het ongelooflijk verwarrend – voor de lezer welteverstaan.

    Alles in mij verzette zich tegen de ontwikkeling van de geschiedenis zoals Harari die beschrijft. Zo voer hij uitvoerige argumenten aan die bewijzen dat God en godsdiensten, daarbij inbegrepen de god Geld, absoluut niet bestaan. Christendom, Jodendom, Islam, boeddhisme, niets dan mythen en verhalen. Maar in dit boek komt hij met een belangrijk ander punt, namelijk de economie. Die andere god dus: Geld. Om de economische situatie in de wereld in stand te houden, mag die alleen maar groeien. Daarvoor zijn er op onze aarde drie hulpbronnen, namelijk grondstoffen, energie en kennis. Punt is dat de grondstoffen op raken, hoger energiegebruik catastrofaal is voor het leven op aarde, dus blijft alleen nog meer en hogere kennis.

    En waar komt die kennis vandaan? Harari voert vervolgens overtuigende bewijzen aan voor weer een nieuwe god, weer een nieuwe godsdienst, namelijk de computer en het verzamelen van data: het dataïsme. Hij beschrijft talloze situaties waarvan je als argeloze lezer kunt denken: prima, daar hebben we alleen maar gemak van. Een eenvoudig voorbeeld: automobilisten krijgen per computer informatie over de situatie op de weg. Route A en B leiden naar hetzelfde knooppunt. Route A: enorme files. Route B: geen files. Wat doet het programma? Het zegt niet dat op B alles rustig is (het systeem voorziet de gevolgen!) maar waarschuwt slechts de helft van de weggebruikers dat je op B rustig door kunt rijden. Geen mens heeft hier de hand in gehad, het programma handelt automatisch. Natuurlijk heeft een mens het programma gemaakt, maar het heeft zichzelf verder ontwikkeld. Dat is een gunstig feit.

    Maar doorgedacht, volgens de methode Harari, wekt dit eenvoudige voorbeeld angstige vermoedens. Harari houdt zijn lezers handig bij de les: na een aantal griezels van voorbeelden, schrijft hij: Ja, maar. En dan volgt er een aantal geruststellende beweringen. Ja, maar, het is natuurlijk mogelijk dat. Aan het eind van het boek hebben die geruststellende woorden heel wat minder kracht. We hebben dan een aantal argumenten en beweringen achter de rug die alleen om de omvang van de tekst al onmogelijk hier zijn aan te halen. Hij zegt dan onder andere dat alle toekomstscenario’s natuurlijk mogelijk zijn en dat het geen ‘voorspellingen’ zijn. Maar het is toch heel moeilijk om afstand en voor afscheid te nemen van zijn toekomstvisie. Ik kan niets anders zeggen dan: leest u het zelf. En huiver!

    Homo Deus is hier te bestellen voor €24,99

    Lees meer »
  • Gratis verzending bij bestellingen boven de € 49,-
  • Eerste boek gratis bij boeken onder de € 10,-
  • Niet goed geld terug garantie 024-3221734
  • Vertel je vrienden over Roelants en ontvang € 5,-
Boekhandel Roelants
Locatie

Boekhandel Roelants [oude mol]
Van Broeckhuysenstraat 34
6511 PJ  Nijmegen

roelants@roelants.nl
024-3221734

Books by Roelants [@Radboud]
Thomas van Aquinostraat 1A
6525 GD  Nijmegen

024-7370273