Recensie Riet de Jong | Ian Mc Ewan - Machines zoals ik

MACHINES ZOALS IK

 

Nadat onze leesclub eenstemmig had gekozen voor dit mooi uitgegeven boek van Ian McEwan kreeg ik toch last van een lichte aarzeling. En robot in de vorm van een menselijke pop? Wat moest ik me daar bij voorstellen? Ik begon dan ook argwanend te lezen, en besloot al gauw mijn vooroordelen opzij te zetten. Toen won de gretigheid al snel. Het is namelijk een prachtige erg boeiende roman. Typisch McEwan, vlotte vertelstijl, terwijl er geen concessies worden gedaan aan de hedendaagse ontwikkelingsgang, nee, de gebeurtenissen lopen er op vooruit.  

De hoofdpersonen zijn Charlie, een werkeloze soort van wetenschapper die verliefd wordt op de slimme jonge studente Miranda. Miranda sleept echter een geheimzinnige vreselijke gebeurtenis met zich mee, die een belangrijke rol zal gaan spelen in het leven van deze mensen.

Door een gunstige financiële wending in zijn leven kan Charlie namelijk een mannelijke robot-pop aanschaffen, een van een aantal ‘Adams’ en ‘Eva’s’ die als experiment hun intrede doen in de normale mensenwereld. Hun ontwikkeling is echter nog niet voltooid.

En dan gaat het leven, en ook dat van de voltooide ‘Adam’ zijn onverwachte gang. Kan een robot, zoals is voorspeld, werkelijk invloed hebben op zijn eigen ontwikkeling? En zo ja, wat is de invloed daarvan dan op de normale menselijke principes? En hoe gaan die mensen, de ‘ouders’ van Adam, daarmee om?

Een belangrijke rol is toebedeeld aan de grote geleerde Alan Thuring, wiens leven hier niet verloopt als in de werkelijkheid.

Machines zoals ik is geen recht-toe recht-aan verhaal. Als lezer word je uitgedaagd vooruit te kijken en mee te denken met het leven van Charlie en Miranda, die voor verrassingen komen te staan.

Ik wens alle toekomstige lezers evenveel leesplezier als ikzelf heb beleefd!

Riet de Jong