Recensie Mira | Een opsomming van tekortkomingen

Weinig woorden, maar precies de goede woorden, gebruikt Ine Boermans om haar verhaal te vertellen. Een opsomming van tekortkomingen is zo raak geschreven dat je de woorden bijna van de pagina wil oplepelen, zo mooi. In korte hoofdstukjes waarin gesprekken met een therapeut worden afgewisseld met brieven aan een overleden moeder en verhalende stukken over een jong meisje dat dan weer bij moeder, dan weer bij vader woont, doet de schrijfster haar verhaal uit de doeken. Een wat ongewone jeugd heeft Lot, met een narcistische vader die haar in huis haalt maar haar daar eigenlijk niet wil hebben.

Dit debuut is vooral ongelooflijk geestig. Een kassière adviseert: ’Ik raad je aan om de spruitjes weg te gooien en de wijn rechtstreeks in je mond en niet in de kaasfondue te gieten. Dat is zonde.’ De therapeut, die er overigens bijzondere gesprekstechnieken op nahoudt, stelt vrij snel na hun eerste afspraak vast dat Lot veel empathie heeft, ‘maar ook weer niet zoveel dat je denkt: wow dat is echt veel.’ Geestig dus, dit boek, en tegelijkertijd een mooi, lief klein eerbetoon van een ‘lievelingsdochter’ aan een moeder.