Onlangs kocht ik van Kees Fens antiquarisch een aantal vroege opstellen over literatuurkritiek, in Van Oorschots Stoa-reeks. In de bundel gaat Fens terug naar de bronnen van de Nederlandse literatuurkritiek, ergens in de 13e eeuw. De heersende norm destijds, verwoord door Jacob van Maerlant, was dat verzonnen verhalen 'logenlike saken' waren, en daarom geen literaire waarde hadden. Alleen het 'waarachtig gebeurde verdiende literaire bewerking', aldus Fens. Vorige maand kwam Connie Palmens tweede boek over een dode echtgenoot uit: Logboek van een onbarmhartig jaar. En, buiten de geboorte, welke meer waarachtige gebeurtenis bestaat er dan de dood?