| Mea - een column van Hartger Wassink |
| dinsdag 30 juni 2009 13:15 |
|
Van de periode die ik als werknemer op de plaatselijke universiteit doorbracht, herinner ik me dat een van mijn vrienden, die ook aan zijn proefschrift werkte, me op ‘t hart drukte te blijven lezen. Lezen? Ik vroeg ik me af wat hij bedoelde, want ik deed niet anders! Nee, gewone boeken bedoelde hij, romans. Daar had hij een punt: de hoeveelheid tekst die ik beroepshalve tot mij nam had zulke epische proporties aangenomen, dat de lust om te lezen voor de lol me totaal ontgaan was. Slechts moeizaam krabbelde ik daarna weer uit het dal. De werkdruk voor universitair medewerkers is, naar ik me heb laten vertellen, sinds die tijd alleen maar toegenomen. Om die reden kan ik alleen maar diep respect betuigen als iemand in zo'n positie een heuse roman weet te schrijven.Het gaat hier om Mea van Willemijn Dicke. Niet alleen oud-Nijmegenaar en Radboud-alumna, al redenen genoeg om nieuwsgierig te zijn, maar ook (eindelijk!) een boek van een vrouwelijke auteur in deze rubriek. Hartger Wassink Willemijn Dicke - Mea (Atlas 2009, 18,50) |
| Laatste aanpassing op dinsdag 30 juni 2009 15:50 |
Bijna één jaar geleden gaven wij uit de 'Ethiek-box' van prof Paul van Tongeren (Radboud Universiteit), 

Annie van Gemert:
Louise Fresco noteerde laatst in de NRC 11 wensen voor het nieuwe jaar. De tijd voor nieuwjaarswensen is wel voorbij, maar deze is dagelijkse kost: 





