Na de derde maand van het jaar 2011 dat al zeker te weten. Het beste concert van dit jaar al te hebben gezien en zo. Men kan zich over meerdere en minnere dingen onzeker weten! Maar echt;  het is echt waar. Met zoon R waren we daar. De laatste zaterdag van deze winter. In de lichtstad. Beiden een beetje zenuwachtig. Want gingen we het beleven. Estrella Morente horen en zien zingen.

Blijven spelen alsof je vuur er levend vanaf  hangt. Majesteitelijkst. Zo zou je het spelen van Bobby Watson kunnen -blijven- noemen. Bobby Watson (23 augustus 1953 - ) beschikt namelijk over het graalvuur van de alt. Het heiligste ijsvuur derhalve: vanuit Kansas City, rechtstreeks ingelijnd met Charlie Parker/Johnny Hodges en Julian “Cannonbal” Adderly, snijdt Bobby Watson reeds als oudste jongeling zoals een staalmes door bevroren boter: gloedwarm, rechtstreeks uit en in het hart. Love Remains (1).

Met zoveel vuur omhanden was Bobby Watson ipso iure verantwoordelijk voor de bijna laatste bosbrand van Art Blakey. Diens Messengers werden dankzij Bobby Watson tenminste een decennium extra houdbaar heet gezet. Incubeerde in die setting ondermeer het trompetwuenderknaapje Winton Marsalis (2).
Bobby Watson omarmde de altsax en diens aarde (hemels gemodder) vervolgens onder andere met 29th Street Saxophone 4-tet (3). Nooit zal ik de hemelbrand op het dakterras van NorthSeaJazz te Den Haag vergeten, ergens midden in de jaren 1980.

Überhaupt nog wat te genieten dan? Zo viel laatst iemand met de deur in huis nadat ik hem bekende de laatste tijd niet zoveel nieuwe cd's te hebben gekocht en beland was in een winterslaapje. Zeker wel, maar je moet wel willen luisteren! Over de meest genietbare jazz van 2010 kan ik kort zijn, maar wel krachtig.

Hoogtepunt in ieder geval:

Vijay Iver . SOLO. Na het reeds vrij vreselijk verpletterend goede trio- album Historicity (Act 9489-2, 2009), inmiddels genomineerd voor een Grammy, is deze cd (Act 9472-2, 2010) het definitieve bewijs dat de echte creatieve geesten zich niet laten ringeloren door dovemansoren. Echte creatievelingen weten het zo te plooien: de muziek die hen toekwam, via via, in hun hart te ontplooien. Is dat dus niets meer en anders dan het verhaal telkens weer te verstellen.

Al weer een tijd terug rammelde zich mij hier  een verhaaltje aan over een mevrouw die nix moest hebben van jazz, want dat was zo masculien.