Al weer een tijd terug rammelde zich mij hier  een verhaaltje aan over een mevrouw die nix moest hebben van jazz, want dat was zo masculien.

Überhaupt nog wat te genieten dan? Zo viel laatst iemand met de deur in huis nadat ik hem bekende de laatste tijd niet zoveel nieuwe cd's te hebben gekocht en beland was in een winterslaapje. Zeker wel, maar je moet wel willen luisteren! Over de meest genietbare jazz van 2010 kan ik kort zijn, maar wel krachtig.

Hoogtepunt in ieder geval:

Vijay Iver . SOLO. Na het reeds vrij vreselijk verpletterend goede trio- album Historicity (Act 9489-2, 2009), inmiddels genomineerd voor een Grammy, is deze cd (Act 9472-2, 2010) het definitieve bewijs dat de echte creatieve geesten zich niet laten ringeloren door dovemansoren. Echte creatievelingen weten het zo te plooien: de muziek die hen toekwam, via via, in hun hart te ontplooien. Is dat dus niets meer en anders dan het verhaal telkens weer te verstellen.

Blijven spelen alsof je vuur er levend vanaf  hangt. Majesteitelijkst. Zo zou je het spelen van Bobby Watson kunnen -blijven- noemen. Bobby Watson (23 augustus 1953 - ) beschikt namelijk over het graalvuur van de alt. Het heiligste ijsvuur derhalve: vanuit Kansas City, rechtstreeks ingelijnd met Charlie Parker/Johnny Hodges en Julian “Cannonbal” Adderly, snijdt Bobby Watson reeds als oudste jongeling zoals een staalmes door bevroren boter: gloedwarm, rechtstreeks uit en in het hart. Love Remains (1).

Met zoveel vuur omhanden was Bobby Watson ipso iure verantwoordelijk voor de bijna laatste bosbrand van Art Blakey. Diens Messengers werden dankzij Bobby Watson tenminste een decennium extra houdbaar heet gezet. Incubeerde in die setting ondermeer het trompetwuenderknaapje Winton Marsalis (2).
Bobby Watson omarmde de altsax en diens aarde (hemels gemodder) vervolgens onder andere met 29th Street Saxophone 4-tet (3). Nooit zal ik de hemelbrand op het dakterras van NorthSeaJazz te Den Haag vergeten, ergens midden in de jaren 1980.

Na de derde maand van het jaar 2011 dat al zeker te weten. Het beste concert van dit jaar al te hebben gezien en zo. Men kan zich over meerdere en minnere dingen onzeker weten! Maar echt;  het is echt waar. Met zoon R waren we daar. De laatste zaterdag van deze winter. In de lichtstad. Beiden een beetje zenuwachtig. Want gingen we het beleven. Estrella Morente horen en zien zingen.

Jazz en zo (3): CHARLES LLOYD QUARTET  (over grijs en gruiswater,  zilverblazen onder andere dus)

Soms gebeurt dat. Dat je bij het eerste horen slechts wat ruis proeft: een hap zeewater met ergens iets glibberigs. En dat je dan,  een paar slokdagen later, die muziek nogmaals draait, dat nogmaals met je oren eet en dat het dan opeens, speldeprikkend, langzaam begint te dagen.

Iets vergelijkbaars had ik bij het beluisteren van MIRROR, de laatste CD van CHARLES LLOYD (1938 - heden).

Charles Lloyd is zo’n saxofonist die zijn muziek in een leven over meerdere levens slijt. Als Coltrane-adept (en zeg nou zelf! wie werd door die vuurzee niet geaard en/of gehemeld? Wie valt dat kwalijk te nemen?) groefde hij zijn graantje mee in Los Angeles, bij oa de geboorteweeen van wat ze inmiddels noemen rockjazz/jazzrock (contradictio in terminis: alsof er jazz bestaat die niet rokken gaat!).

August Klughardt (1847-1902): Nooit eerder hadden wij zijn muziek gehoord.
Een klant van ons (een echte klassieke-muziekliefhebber) roemde zijn 3e symfonie en vioolconcert; en inderdaad wat een verrassende cd! De cd heeft  5 sterren in de vorige Luister. We kochten meteen meer werken van deze Duitse componist.

Wilt U hem ook ontdekken, we hebben nu in huis:

-Vioolconcert, Symphonie no. 3. Dirigent: Golo Berg, viool Mirjam Tschopp. CPO, 21,50

-Piano quintet op. 43, String quintet op.62, Leipziger Streichquartet. MDG, 21.50

En van een tijdgenoot van August Klughardt :  Julius Röntgen, hebben we nu: de prachtige vioolconcerten gespeeld door Liza Ferschtmann, ook een aanrader, 22,50

Iets heel anders maar ook prachtig: De Leidse Koorboeken deel II is net binnen van het Egidius Quartet, 29,95

Natuurlijk hebben we in onze winkel in Lux nog heel veel andere prachtige cd's die U daar kunt beluisteren.

Jolanda en Gieke

Billie Holiday. ik hoor u dat al zuchten: aan haar zijn reeds zoveel woorden besteed. Zoveel syllaben vol apegapen. De illusie daaraan nog wat  verstandelijkst  toe te voegen...Inderdaad,  die gedachte laat ik bij voorbaat graag varen.

Billie Holiday heeft immers  bijna net zoveel aanroepnamen als de Heilige Maagd. Zozeer is zij de gehoorde icoon van de jazz en het leven daaraan. Het horen van haar naam doet ook mij immers meteen denken aan (o.a) smijtend het  liefhebben, vollevend en  lijdend, het  volledigst liefhebben levend gesmeten.

Men kan die vraag stellen, inderdaad:  Waarom er toch zoveel over jazz woord-en beeldgevangen wordt? (hoor wie dat schrijft!). Moet je dat immers niet allemaal beleven? Toch vooral zelf horen blazen en razen? Of niet soms?  Inderdaad.  Ook over het waarom van jazzboeken kan men hele verhandelingen schrijven.  Neemt  u mij niet kwalijk dat ik ook dat graag overlaat aan de ook daarover terzake kundigen. 

Waar het mij om gaat is dat er soms jazzboeken verschijnen, waarin er, zonder dat er een noot of speld te horen valt, zo messcherp te lezen en te zien valt wat muziek zich allemaal levend  lezen laat,  dat je dàt letterlijk met de mond vol, volledig watertanden laat: Zeker wanneer  zo’n boek zich dan in je handen openvouwt en de fotos zich in je schoot openwaaien.  Ongeacht het jaargetij zijn mij dat  soort momenten pinkstersintels die reeds bij de kerstkrib tintelen.

Instant Composers Pool Orchestra  You have to see it (1)  is zo’n jazzboek.  Door de ogen van fotograaf Ton Mijs, samen met jazzschrijver Kevin Whitehead (2). 

Het  ICP Orkest, zoals dat u van mij weet, is mij dat het  allerbeste wereldorkest der jazz (en omstreken ) van de laatste decennia. Ik kan dat kan nooit scherp en helder genoeg gezegd krijgen. De  verstild gevangen zwart-witbeelden van Ton Mijs echter, zeggen meer over wat en wie het ICP Orchestra  is dan in duizend traktaten. Sterk ingekeerd, heel geconcentreerde beelden. Van een orkest en zijn ledematen in al hun facetten. (en dat zijn er veel). Nauwer en intiemer kan zich een luisteraar niet kijker wezen. Intiemer laat zich zoveel speelplezier nauwelijks vangen.

Maar om nog andere reden is dit boek zo bijzonder. De tekst (3)   van Kevin Whitehead–een bedaard (maar wel in alle bochtenbinnenstverbuitelend  geschreven) essay- vult die vol ingekeerde foto’s , griezelig perfect  aan:  Nauwer laten tekst en beeld zich de muziek van het ICP zich niet condenseren. Zelden werd zo onbedaarlijk  helder duidelijk uitgelegd  wat het geheim is van het ICP. Een osmotisch vat vol levendigste tegenstrijdigheden. 
 

Net zo griezelig nauwgezet als het ICP onbedaarlijk de stilte met noten en zo laat ademen (om het sleetwoord ‘swingen’ te vermijden) tot chaos en omgekeerd, net zo hoopvol en ontroerend, net zo dwarsig en dankbaar, net zo volledig aanwezig derhalve, leest zich dit juweel van een jazzboek (4).

U dus moet dat zien en lezen. Dit is een boek om vast te houden, te willen bezitten.Bestel dat boek derhalve (5). En ga op 1 juli naar het BIMhuis, waar dit boek door het ICP Orchestra  te water zal worden gelaten.

Ruud de Quay

---

(1)  Uitgegeven in eigen beheer (www.tonmijs.nl) maar ongetwijfeld ook via Wouter Roelants te bestellen!
(2)  Kennelijk moet dat zo zijn: dat een Amerikaan –profeet uit het beloofde jazzland- die het hier te lande van de daken moet schreeuwen, hoe geweldig bijzonder ons vaderlandse  ICP Orchestra is.
(3)  Die overigens dit jaar ook nog eens een aangenaam pedant leerstellig werkje het licht deed schijnen: “Why Jazz?, a concise guide to Jazz”. Alleen al de openingsvraag en -antwoord –Why listen to jazz? Because it exists- rechtvaardigt een apart stukje
(4)  En staat Tom Mijs met zijn fotos hiermee regelrecht en overdwars in de traditie van ICP-beeldvangers, ten eerste Pieter Boersma.
(5)  Zie voetnoot i.

Zoals wel vaker met  ‘geschiedenis’ gebeurt, neemt de tijd ons graag een loopje. Men vergeet de oorzaak daarvan (->slecht onderwijs  danwel  geheugenverlies of een cocktail daarvan) òf men hokt dat, verkrampt en onmachtig,  in jaargetallen, kanonnen en  canonen, rassen  zelfs,  èn soorten. Geldt dat zeker ook voor jazzmuziek. Die oceaan der oren laat zich niet, al dan niet vergetel, alleen meten in dieptes, daden of platen, laat staan in normaantallen of  omzetstatistieken.

En voordat je het beseft  sta je dan te koekeloeren met je harde schijf van al je wetmatigheden en instrumenten. Nu is dat nooit helemaal verkeerd of zo. Maar ach, beste lezer, met enig fantastiek bewustzijn kan het leven zoveel aardiger zijn, zo veel onvergetelijk feestelijker schateren in de oren.

Ondanks het on-zomerse weer de laatste dagen blijven wij onvermoeibaar vrolijke, zomerse muziek draaien, in de hoop dat de weergoden de hint begrijpen. Ideaal hiervoor zijn de cd's uit de 'Le siècle d'or'-reeks. Elke uitgave is volledig gewijd aan één vertolker of vertolkster van het Franse chanson en bevat twee cd's met het beste van zijn/haar werk. Naast de muziek, die op zichzelf al meer dan de moeite waard is, bevat elke uitgave ook een klein cd-boekje met daarin teksten (in het Engels en in het Frans) over de artiest en zijn/haar werk. Deze, door experts geschreven, teksten zijn een bijzondere toevoeging aan de cd's. De dubbel cd's met het boekje uit de serie 'Le siècle d'or' kosten slechts €14,50 per stuk.

Uit de Le siècle d'or reeks:

Catherine Sauvage - Toi qui disais
Charles Aznavour - Sur ma vie
Félix Leclerc - Moi, mes souliers
Francis Lemarque - A Paris
Jacques Brel - Grand Jacques
Jean Sablon - J'attendrai
Les frères Jacques - L'entrecôte

Andere cd's met Franse chansons

Charles Aznavour - Plus bleu que tes yeux €7,50
Georges Brassens - La chasse aux papillons €7,50
Lola Lafon - Une vie de voleuse €22,50
Romain Didier - De loin on aurait cru des oies €23,00

Heeft u ze gister zien spelen in Pauw & Witteman? De pianobroers Arthur en Lucas Jussen brengen een tweede CD uit, ditmaal met werk van Schubert. Ze maakten nog maar kort geleden furore met hun eerste CD (met werk van Beethoven) en wonnen de Edison Publieksprijs. Het was mooi om te zien hoe deze 'wonderkinderen' (15 en 18 jaar) over klassieke muziek praatten: aarzelend maar met veel liefde en kennis. De opmerking van de andere P&W gasten dat zij hun muziek misschien moeten combineren met pop om nog beter een jong publiek aan te spreken, lieten zij gelukkig van zich afglijden.

Bent u benieuwd naar de nieuwe CD? Wij in elk geval wel.. Deze week komt de CD bij ons binnen!

Arthur & Lucas Jussen - Schubert. Impromptus, Fantasie, Polonaises (2 CD's) €19,99 (actieprijs)

In diens ‘Ficciones/Fantastische Verhalen’  introduceert  Jorge Luis BORGES  ons, lezers, de schrijver  Pierre Menard, die –naar horen zeggen volgens Borges-  de Quichote heeft herschreven. Hergetaald derhalve. Menard wilde geen tweede Quichote maken, nee , de ambitie van Menard was, aldus  nog steeds Borges, om tenminste enkele  bladzijden te produceren die  woordelijk zouden samenvallen met dé  Quichote, jawel, die  van Miguel de Cervantes. 

Volgens Borges zou Menard dit er van hebben gezegd: “ ik heb mij de mysterieuze plicht op de hals gehaald zijn spontane werk te reconstrueren. Mijn eenzame spel wordt beheerst door twee polaire wetten. De eerste staat mij toe varianten van formele of psychologische aard te beproeven, de tweede verplicht mij deze op te offeren aan de ‘oorspronkelijke’ tekst en die elimininatie sluitend te beredeneren”.

Naar men nalezen kan in de jazzgeschiedenisboeken, speelde Steve LACY  (1934-2004, geboren Steven Lackritz)  reeds als tiener in korte broek sopraansax (Dixieland in NYC en dàt in de jaren 50 van de vorige eeuw! Een anachronisme toen ter tijd (de tijden van BeBop etcetera) dat zich reeds  vijftig jaar later nog maar nauwelijks opmerken laat, maar ook  dat terzijde!). Belangrijker is dat LACY daartoe besloot: Hij sloot een verbond met het universum van Thelonious MONK[i].  (Of andersom? want kort daarop volgde een engagement met de hinnikende inspinner[ii] zelve, van zegge nog geen vier maanden[iii]).

Net als Menard dat beoogde met de Quichote en diens schrijver,  stapte LACY door en over alle chronismes en andere obstakels  heen. Met  dat ene  belangrijke verschil: net als Monk en De Cervantes laat  LACY zich nog steeds beluisteren. Met een geluid dat zich alleen stapvoets zijdezacht zingen laat, nix de auditu derhalve, zoals bij Pierre Menard (of is het tòch Menard die we lezen als we de Quijote openslaan?)

Talloos zijn ons, lezers en luisteraars –gelukkig- nagelaten, zonder tussenkomst van derden, de geluidsopnamen ter bespiegeling en ter  vertering (net als Borges te weerlezen en via hem dus Menard en De Cervantes):  al die opnames [iv] waar Lacy zich,  als de ontegenzeggelijkste intiemste gedachtelezer denkbaar,  de getijden  van Monk’s geluidsbeden betijen en vermeien  laat, totdat het helemaal samensmelt.

Opnames derhalve waar Monk niet wordt overgeschreven of gekopieerd, maar  opnames waar de taal van het jazzheelal samenvalt en zich vervolgens ontvlecht, opnames derhalve  waar de gedachtenmeester zich de gedenktste  leerling volledig weent (en omgekeerd).

Zó, ongeveer, moet het Borges vergaan zijn, bij het opschrijven van het verhaal[v] van zijn vriend Pierre Menard. Zo, ongeveer, verging het mij tenminste, ook onlangs weer: bij het herfluisteren van  Monk via en van LACY[vi].  Beredeneerd en beproevend,  maar vooral levendigst ontroerend ( zoek verloren en dus swingend) . Zò –ongeveer!-  verhief en verweeft ons –mij althans-Steve  LACY ,ooit  geboren Lackrits.

Ruud de Quay

Aangenaam... Klassiek 2011 is er! De dubbelcd bevat tracks van de vijfentwintig belangrijkste klassieke cd-releases van dit najaar en tien nummers van bestaande klassieke juweeltjes. We hebben de cd in de winkel aanstaan en werden meteen verrast door een prachtige uitvoering van het Laudate Dominum uit de Vesperae Solennes de Confessore door Barbara Schlick.

Het stuk is afkomstig van een cd uit 1995 - zo lees ik nu in het bijgevoegde boekje - met daarop onder meer de Krönungsmesse van Mozart, uitgevoerd door het Amsterdam Baroque Orchestra & Choir o.l.v. Ton Koopman. De registratie behoort nog altijd tot een van de beste opnamen en is nu tijdelijk voor €10,- verkrijgbaar. Ik heb hem nog niet in de kast staan en zal zeker een exemplaar aanschaffen.

Meer tijdelijke aanbiedingen vindt u in het bijgevoegde boekje van Aangenaam... Klassiek. In de box vindt u bovendien een bonus cd van Lavinia Meijer. Op 'Lavinia Meijer speelt Philip Glass' speelt de harpiste een bewerking van Glass' compositie 'Metamorphosis'. Dit in het kader van Philip Glass' 75e verjaardag in januari 2012. (Anouk)

Aangenaam... Klassiek 2011 (2 cd en bonus cd). €10,-

Het is weer bijna oktober, de zomer draait zich nog één keer om op haar weg naar buiten voordat de herfst haar intrede zal doen.
Heel aangenaam. Nog meer aangenaams arriveerde vandaag per post, in dozen. U zat er natuurlijk al een beetje op te wachten want ze zijn er elk jaar weer rond deze tijd:
Aangenaam Klassiek 2011. Dit jaar in een mooi doosje, twee cd's met resp. 17 en 18 nummers en gratis daarbij een extra cd van Lavinia Meijer voor € 10,00
Aangenaam Jazz 2011, twee cd's met 12 nummers en daarbij cadeau een cd van Candy Dulfer voor € 8,-
Aangenaam Soul 2011, twee cd's met resp. 13 en 12 nummers- (Hij swingt de pan uit!) voor € 8,-
Nu we het toch over muziek hebben. De dikke hardcover Rock'n Roll 39-59 is weer binnen gekomen. Flink gevuld met mooie platen en achtergrondinformatie.

Fijn weekend alvast!